Pokazywanie postów oznaczonych etykietą V Singapur. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą V Singapur. Pokaż wszystkie posty

piątek, 30 marca 2012

Ostrzeżenie przed bankiem BZ WBK w podróży!!!

Faktem, któremu nie da się zaprzeczyć jest ogromne znaczenie dobrego gospodarowania oszczędnościami i bieżącymi wydatkami w podróży. Przed wyjazdem bardzo dokładnie rozważyliśmy różne oferty i zdecydowaliśmy się powierzyć nasz wyjazdowy kapitał bankowi BZ WBK w Gdańsku. Odwiedzinom w oddziale i pytaniom z naszej strony nie było końca, ale nie mogliśmy ryzykować wpadki.
Niestety, nie spodziewając się tego w ogóle wpadliśmy w pułapkę. Przez rażącą niekompetencję pracowników naszego oddziału oraz opieszałość i dezinformację ogólną Banku straciliśmy część naszych oszczędności. Pochłonął je bank.
Zacząć należy od tego, iż pracownik, który doradzał nam założenie kont walutowych w dolarach amerykańskich nie miał bladego pojęcia o mechanizmie funkcjonowania tego konta, przez co naraził nas na poczwórne przewalutowanie każdej dokonywanej przez nas transakcji. Wprowadził nas także w błąd niezgodnymi z prawdą informacjami na temat różnic pomiędzy użytkowaniem kart Visa i Master Card za granicą. Kiedy zorientowaliśmy się, że koszmarnie duże kwoty znikają z naszych kont w niewiadomym kierunku (a było to już poza Polską) próbowaliśmy kontaktować się z naszym oddziałem i infolinią banku. Zbyci zapewnieniami, że nasza sytuacja zostanie rozpatrzona i wyjaśniona czekaliśmy prawie dwa tygodnie na obiecany odzew- bez rezultatu. W końcu z pomocą zaprzyjaźnionego prawnika wysłaliśmy oficjalną reklamacje do BZ WBK. Ponieważ byliśmy w tym czasie w Malezji, w naszej reklamacji podkreślaliśmy, że prosimy o kontakt mailowy, z uwagi na naszą długotrwałą podróż. Czekaliśmy i czekaliśmy na jakiś odzew. W końcu, po około 1,5 miesiąca okazało się, że odpowiedziano nam pocztą, na adres domowy, gdzie naszą korespondencję raz na jakiś czas odbiera rodzina. Odpowiedź była zbywająca. Bank nie poczuwa się do żadnej odpowiedzialności ani nie pomoże nam rozwiązać tej sprawy, bo nie mamy jak udowodnić tych wszystkich niedopatrzeń. Nie wiem czy rozmowy na infolinii nie są nagrywane i czy pewnych zdarzeń nie dałoby się odtworzyć, ale działanie na odległość jest jak walenie głową w mur. Wszyscy nas zbywają, nic nie da się załatwić bez osobistej rozmowy. W związku z powyższymi wydarzeniami musimy skrócić naszą podróż o około dwa miesiące i bądźcie pewni, że po powrocie definitywnie zakończymy współpracę z BZ WBK. Wam też odradzamy korzystanie z usług tego banku.

środa, 8 lutego 2012

Singapur c.d.


Kolejny dzień w wielkim mieście rozpoczęliśmy bardzo leniwie, od niespiesznego spacerku po ogrodzie botanicznym. Jest to ogromny, gigantyczny obszar zieleni, gdzie znaleźliśmy zakątek z lasem deszcowym, ścieżke kaktusową, szklarnię z drzewkami bonsai, jeziorko z łabędziami, żółwiami i innymi stworzeniami itd. 

Po trzech godzinach udało nam się doczłapać z jednego końca na drugi i dostać na sławną Orchard Road, gdzie zgormadzono niepoliczalną armię centrów handlowych, galerii, butików itp. Nam zależy na znalezieniu Opera Musem, co w tym labiryncie nie jest łatwe, ale jednak możliwe. Zaintrygowała nas tam wystawa sztuki współczesnej, choć Antek miał wątpliwości gdzie kończy się kicz, a zaczyna sztuka. Mimo to warto było nałykac się trochę kontrowersji i kontrastów po tych wszystkich tradycyjnych wyrobach z wczorajszego muzeum kultur azjatyckich. Udało nam sie przyskrzynic takze oryginalnego Chagala, więc wypad zaliczam do udanych. 
Kolejne godziny spędzamay w hinduskiej i arabskiej dzielnicy. Czujemy sie tu trochę normalniej. Życie nabiera barw, na ulice wydobywa się zgiełk kawiarni i sklepików, ludzie przebiegają przez jezdnię w niedozowolonych miejscach! Myślę, że właśnie tutaj plastikowy singapurski teatrzyk zaczyna uchylać kurtynę i pokazywac swoej drugie oblicze.
 Na koniec serwujemy sobie nocną panoramę miasta nad zatoką. Nie będę tego opisywać, to tzreba zobaczyć!

wtorek, 7 lutego 2012

Singapur!!!


Od około miesiąca powoli przemieszcamy się wzdłuż zachodniego wybrzeża Malezji aby w końcu, na samym południu, dostać  się do Singapuru. Wszędzie, gdzie sie zatrzymujemy ludzie pytają nas zaciekawieni „Dokąd jedziecie?”, a my, jak wytresowane małpki odpowiadamy „do Singapuru”. Słyszałam ten schemat tyle razy, że przestałam w końcu mysleć o jego znaczeniu, a tu proszę. Singapur na wyciągnięcie ręki! No prawie, bo na razie zakotwiczyliśy w Johor Bahru. Aby dostać się do Singapuru musimy przejechac przez  most łączący go z Malezją i stałym lądem, a także spełnić wszystkie formalości.
Ponieważ Singapur chłonie jak gąbka nasze oszczędności zdecydowlismy się, że naszą bazą wypadową pozostanie Johor Bahru, gdzie będziemy wracać na noc. Biorąc pod uwagę szybkośc i płynnośc procedur granicznych i samego systemu przerzucania ludzi z Malezji do Singapuru nie było to trudne. Wystarczy iść za tłumem, wypełnić jeden świstek i po chwili, bez żadnych przestojów i zbędnych pytań jest sie z drugiej strony, gdzie w równym rządku należy ustawić się w kolejce do odpowiedniego autobusu. Dzieciaki do szkół, starsi do pracy, jak mróweczki przechodza przez odprawowe bramki. Nik się nie zatrzymuje.
 Przed przejściem przez granicę upewniamy się, że nasze podręczne plecaki nie zawierają żadnych niedozowlonych substancji, jak np gumy do żucia czy lekarstwa. Za byle wykroczenie grożą tu bardzo wysokie grzywny lub więzienie więc lepiej nie ryzykować.
Pierwszego dnia wyruszamy bardzo wczesnie, około piątej nad ranem, ponieważ nie chcemy przegapić obchodów hinduskiego święta Thaipusam. Jego geneza jest dla mnie trochę niejasna, ale ma ono związek z oczyszczaniem sie bądź odkupywaniem grzechów poprzez umartwianie ciała. Głównymi ulicami nowoczesnego, szklanego Singapuru ciagnie wielobarwna procesja bosych Hindusów. Niosą ze sobą grzechotki i bębenki, śpiewają i modlą się. Kolorowy tłum stanowi jednak zaledwie tło dla mężczyzn, którzy ciągną lub niosą na barkach konstrukcje z drewna, metalu i kolorowych tkanin, przymocowane do ich nagiego ciała za pomoca haków i szpikulców. Idą na baoso lub w snadałach naszpikowanych gwoźdźmi. Ich ciała obsypane są talkiem, chyba w celu zatrzymania krwawienia z przebitej skóry. Oczy mają przekrwione i nieobecne, ale najgorszy widok, to opuchnięty, wystający z ust język, przebity długim, cienkim szpikulcem. Nie potrafię spokojnie na to patrzeć. Wiem, że robią to dobrowolnie, ale mimo wszystko nie mogę znieść myśli jak bardzo musza cierpieć. Procesja kończy się w światyni, gdzie złożona zostaje ofiara, na której progu rozbija się kokosy i rozlewa ich mleko i gdzie po trudzie wędrówki mogą w końcu odpocząc i zrzucić te straszne konstrukcje. Plączemy się pomiędzy nimi i trudno nam to ogarnąć naszym chrześcijańskim rozumem. Tahipusam przywodzi mi na myśl pogańskie, plemienne obrzedy widziane dotychczas tylko na ekranie telewizora.

Resztę dnia spędzamy już spokojniej: w Muzemu Cywizlizacji Azjatyckich, spacerując bulwarem nadmorskim i podziwaijąc panoramę miasta. Wszystko wydaje się sterylnie czyste: ludzie, ulice domy. Mamy wrażenie, że wyglądamy jak dzikusy przy tych białych koszulach i krawtach, przy wypolerowanych stacjach metra i szklanych domach. Mimo to chłoniemy to miasto, bbo jest czyms zupełnie innym i nowym. Jest jak sztuczny, marionetkowy świat, jednak na razie nie znaleźlimy dziury w kotarze, która miałaby odgradzać go od rzeczywistości.